28 Mayıs 2009, Perşembe
Tekne gezisinin yorgunluğunu güzel bir uykuyla atıp, ertesi gün Kalkan'a gitmek üzere yola çıktık. Hedefimiz, önce Kalkan'da biraz gezip, ardından Patara'ya ulaşmak ve o meşhur kumsalda (caretta carettaların yumurtladığı doğal koruma alanı aynı zamanda) denize girip hoş bir gün geçirmekti.
Banka kartlarımız yanımızdaydı ya cebimizde ne kadar nakit kaldığının farkında değildik. Kaş'ın "otogar" bölgesine yürüdük. Kalkan'a giden minibüslerden birine bindik. Yolculuk pek uzun sürmedi. Manzara keyifliydi.
Bu arada anlatmayı unuttuğum bir şey var.
Balayı gezimizin daha başlangıcında, Ayvalık'ta, Feridun'un boyun fıtığı tutmuştu. Gezi boyunca çeşitli duraklarda fularlar aldık biz de... Neden "-lar" derseniz, oldukça hareketli ve bol duraklı bir gezi yaptığımızdan, sıklıkla hareket halindeydik ve neredeyse her uzak mesafeli çıkışımızda fularımızı yanımıza almayı unutmuştuk. Böylelikle Çeşme'den, Foça'dan, İzmir'den, Kaş'tan aldığımız çok sayıda fularımız oldu İstanbul'a dönüşte!
Durum şaşmadı. Kaş'ta pansiyonda unutmuştuk yine fularımızı; haliyle bir tane de Kalkan'dan aldık!
Pek inanmayız ama sanırım negatif enerji denen şey etkiliyor insanı! Nikahtan önce benim gözümde çıkan arpacık, tatilde Feridun'un on senedir uykuda olan boyun fıtığının nüksetmesi falan derken, bir de ben Kalkan'a ayak basar basmaz yere kapaklanınca!!! E Tamam dedik. Kesin negatif enerji çökertilmiş bir yerlerden üstümüze :)))
Kibarlık edip turistlere yol vereyim derken, yurdumun hiçbir yerinde düzgün döşenemeyen kaldırım taşlarının kurbanı oldum. Secde misali dizlerimiz üstüne düştüm. Çocukken düştüğümde çok ağlardım ya, geçti o günler tabii... Artık ağlamak yok. Fakat ne yalan diyeyim hem canım çok acıdı hem de tadım kaçtı daha başlangıçta... Ama bu arada da Feridun'un öyle bir anda gülmek yerine benim için telaşlandığını görmek de mutlu etti hani!
Kalkan'ın Kaş'a göre çok daha dik yokuşlu sokaklarında eczane aradıksa da bulamadık. Çaresiz, bir bakkala girip kolonya ve mendil edinmekle yetindik. Hemen yakında da oldukça şık bir cafe/restoran vardı. Oturup birer kahve söyledik ve ben de pansumana başladım.
Burası, şık görüntüsüne ve hizmetin kalitesine karşın oldukça ucuz bir yerdi. Keşke adını anımsayabilsem, ama bugün gitsem, orayı bulması hiç de zor olmaz sanırım.
Neyse... Kahveler ve pansuman bitince, biraz çevreyi dolaştık. Tüm tabelalar, tüm menü tahtaları İngilizce. Menülerdeki ürünler de ziyadesiyle "İngiliz"... "Apple crumble, fish&chips, etc etc"!
Kalkan, oldukça sevimli bir belde. Yine de ben Kaş'ı daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Daha bol alternatifli ve daha az yokuşlu olması Kaş'ı daha çok sevmemde temel etken olabilir.
Kalkan'daki küçük ve acılı turumuzun ardından, merkeze dönüp, Patara'ya giden araçlardan birine bindik. O zaman farkettik ki yanımızda sadece 15 TL naktimiz kalmış. Patara'da bir atm bulabileceğimiz umuduyla yola devam ettik.
Ancak umduğumuzu bulamadık. Patara bildiğiniz bir köy... Kimse de bu ayrıntıyı vermiyor size yol boyunca... Yiyecek yerlerinde kartımızın geçeceğini söyledilerse de tatil yörelerinin çoğundaki karaktersiz ve tipsiz "gözlemeci" dükkanlarından birine girip karın doyurma düşüncesinden bir hayli uzaktık.
Patara Milli Park alanına girdiği için girişi ücretliydi. Eğer Müze Kartlarımız yanımızda olmayaydı daha o noktadan geri dönmek zorunda kalacaktık!
Korumalı Patara kumsalının girişinde araç bizi bıraktı. Çantalarımızı sırtlanıp, kumsalın içindeki tahta patikadan ilerleyerek, bölgenin tek işletmesine vardık.
Burası Patara kumsalındaki yegane işletme. Önceleri "mafyatik" bir grubun elindeyken, binbir zorlukla onlardan kurtarılmış. Şimdi köyün muhtarı işletiyormuş burayı. Fakat onların da çok iyi işlettikleri söylenemez.
Şöyle...
Oldukça zor bir durumda vardık Patara kumsalındaki bu işletmeye. Yanımızda banka hesabımızın kartları ve kredi kartımız olmasına karşın, bu işletmede hiçbir kart geçmiyordu. Sadece nakitle çalışıyorlarmış. Dönelim desek buradan hareket eden ilk minibüsün gelmesine daha üç saat vardı.
Öyle bir haldeydik ki... Cebimizde 15 TL naktimiz vardı. Dönüş için minibüse tam bu kadar para vermemiz gerekiyordu, ama minibüsü oldukça uzun bir süre bekleyecektik. Yemek yiyelim desek ne dönüşe naktimiz kalıyordu ne de kumsalda vakit geçirmek için şezlong ve şemsiye almaya... Denize girelim desek, bu kez de şezlong ve şemsiyeye paramız yetiyordu ama ne yemek yiyebiliyorduk ne de minibüse para kalıyordu! :))) Üstüne üstlük bir de kumsalda telefon kapsama alanı dışında kalıyor mu sana?!
Bir an ne yapacağımızı şaşırdık! Neyse ki çabuk toparlandık. Öncelikle, bize hiçbir kolaylık sağlamayan ve yardımcı bile olmayan bu işletmeden şiddetle soğuduk ve oradan uzaklaşma kararı aldık. Patara'ya kadar gelip ne kumsalda yürüyebildik ne denize girebildik. Bir iki kare fotoğraf çekip, geldiğimiz tahta patikadan geri döndük.
Kumsal girişine döndüğümüzde telefonumuz çekiyordu artık... Orada sıcağın altında minibüsü saatlerce beklemek yerine akıllılık edip, Late Breakes'ten Hüseyin beyi arayıp, bize bir transfer aracı yollamasını rica ettik. Yarım saat sonra klimalı aracımıza binmiştik. Süklüm püklüm, ama kurtulmuş olmanın da sevinciyle pansiyonumuza döndük.
Bu da bize ders oldu! Modern yaşantının nimetlerinden ve kolaylıklarından faydalanmaya bu kadar alışmışken, modernliğin sökmediği ve naktin tek kurtarıcı olduğu yörelerin hala varlığını sürdürdüğünü farketmiş olduk. Gerçi kurtuluşumuzu da yine bir modern araca, mobil telefonlara borçluyduk!
Düşe kalka başlayan ve hüsranla sonuçlanan Kalkan ve Patara seferimizin sonunda "Aman bunu kimseye anlatamayalım, rezil oluruz" diye birbirimize söz vermiştik güya! Ama İstanbul'a dönmeden, duymayan kalmadı!
